Türkiye’de adli bilimler alanında profesör ünvanı alan ilk bilim insanı Prof. Dr. Ersi Kalfoğlu ve SABİTA Enstitü Müdürü Doç. Dr. Emrah Eroğlu; Antarktika’nın buzullarından insan beynine kadar sızan, bilim dünyasının
Görünmez Bir Kirletici Olarak PFAS’ın Evrimi Per- ve polifloroalkil maddeler (PFAS), 1940’larda teflon ve benzeri kaplamaların keşfiyle endüstriyel devrimini yaşamıştır. Yaklaşık 10.000’den fazla sentetik bileşiği içeren bu aile, moleküler yapısındaki
Dünya genelinde, gelişmiş izleme yöntemleriyle tespit sınırlarının düşmesi, regülasyonların sıkılaşması ve kamuoyu duyarlılığının artması, belediye ve endüstri ölçekli arıtım yatırımlarını hızlandırmaktadır. Bugün, yüzbinlerce nüfusa hizmet veren içme suyu tesislerinden farmasötik,
Çevre kaynaklı sorunlar çok çeşitlidir ve birbiriyle ilişkilidirler. Günümüzde iklim değişikliği, biyoçeşitlilik kaybı, çevre kirliliği dünyadaki yaşamı ve tüm insanları tehdit etmektedir. İnsan kaynaklı istenmeyen atıkların dış ortama salınması olan
İklimin doğrudan etkileri, hidroloji ve su kalitesini etkileyen değişkenler aracılığıyla; yağmur rejimleri, kar erimesi ve deniz düzeyi yükselmesi gibi süreçler üzerinden ortaya çıkacaktır (IPCC 2007, 2012, 2014). Dolaylı etkiler ise
Çevre adaleti, çevresel risklerin ve çevresel kaynakların toplum içinde eşit dağılmadığını; özellikle dezavantajlı bölgelerde yaşayan toplulukların daha yoğun çevresel sağlık risklerine maruz kaldığını ortaya koyar. Aynı şehirde yaşayan bireyler arasında
Günümüzde çocuklar yalnızca bir kuşak önce hayal dahi edilemeyecek yeni bir dizi zorlukla karşı karşıyadır. Dünya genelinde iklim değişikliği ve çevresel bozulma, çocukların hayatta kalmasını, sağlığını ve esenliğini tehdit etmektedir.
Per- ve polifloroalkil maddeler (PFAS), modern kimyanın karşı karşıya olduğu temel sorunlara çarpıcı bir örnek oluşturmaktadır. Yüksek dayanıklılık hedefiyle tasarlanan bu bileşikler, çevreye salındıklarında son derece kalıcı hâle gelmekte ve
Plastiklerin çevresel kirletici olarak tanımlandığı 1970’li yıllardan bu yana yapılan çalışmalar, mikro ve nanoplastiklerin (MNP’ler; 1 nm-5 mm) yalnızca ekosistemlerde değil, insan vücudunda da biriktiğini göstermiştir (Gündoğdu, 2022). MNP’lerin mide
Sanayi devrimiyle ivme kazanan ve özellikle 1950’lerden sonra ‘Plastik Çağı’ olarak adlandırılan dönem, modern hayatın konforunu artırırken küresel ölçekte bir çevre krizini de beraberinde getirmiştir. Doğada yüzyıllarca bozulmadan kalabilen sentetik