Per- ve polifloroalkil maddeler (Per- and polyfluoroalkyl substances (PFASs) çevresel kalıcılıkları ve potansiyel toksisiteleri nedeniyle giderek daha fazla gündeme gelen bir mesele hâline gelmiştir. Per- ve polifloroalkil maddeler (PFAS’lar), en

PFAS (per- and polyfluoroalkyl substances) olarak kısaltılan perfloroalkil bileşenleri su ve yağ itici özellikleri sebebiyle tekstilden mutfak ekipmanlarına, gıda ambalajlarından askerî ürünlere ve yangın söndürücü aletlere kadar birçok tüketim ürününde

Per- ve polifloroalkil maddeler (PFAS), yapılarındaki karbon-flor bağının kimyasal stabilitesi sayesinde zaman ve çevre koşulları karşısında neredeyse hiç bozunmayan, bundan dolayı da literatürde “sonsuz kimyasallar” (forever chemicals) olarak adlandırılan insan

Büyük ve heterojen kimyasal grubu, kabaca polimerik ve polimerik olmayan formlara ayrılabilen 10 binlerce ayrı maddeden oluşur. Perfloroalkil ve polifloroalkil maddeler (PFAS), polimerik ve polimerik olmayan formlar olarak ikiye ayrılabilir.

İlk üretimleri 1940’lara dayanmasına rağmen, PFAS’lar (Per- ve polifloroalkil maddeler) günlük yaşamda uzun süredir kullanılan ve son yıllarda çevresel ve sağlık etkileri nedeniyle gündeme gelen kimyasal maddeler arasında yer alıyor.

1936 yılında Amerika Birleşik Devletleri’nde (ABD), DuPont adı ile bilinen şirketin kimyacılarından Roy J, Plunkett, son derece kararlı bir kimyasal ürün sentezledi. Söz konusu ürün hiçbir şekilde tepkimeye girmeyen, dolayısı

Kurşun (Pb), cıva (Hg), kadmiyum (Cd), arsenik (As) ve krom (Cr) gibi zehirli ağır metallerin çevreye atılarak kirliliğe neden olduğu bilinmektedir. Bu ağır metaller, insanlarda kardiyovasküler hastalıklar, nörolojik bozukluklar, böbrek,

Son yıllarda yükseköğretim kurumlarının performansı büyük ölçüde bilimsel yayın sayıları, atıf göstergeleri ve uluslararası sıralamalardaki konumları üzerinden değerlendirilmektedir. Araştırma üniversitesi modeli bilimsel üretkenliği artırmış olmakla birlikte, üniversitelerin toplumsal, ekonomik ve

Türkiye, çeşitli türlerdeki kalıcı ve yeni ortaya çıkan kirleticiler nedeniyle artan çevresel sorunlarla karşı karşıyadır. Ağır metaller, mikroplastikler (MP), nanoplastikler (NP) ve Perfloroalkil ve polifloroalkil maddeler (PFAS), nadiren tek başına

PFAS ailesi, 1940’larda floropolimer üretiminde, yüzey kaplamalarında ve sürfaktan uygulamalarında kullanılmaya başlanan ve geniş bir yapısal heterojenliğe sahip sentetik kimyasallardan oluşur (1, 2). Su, yağ ve lekeye dirençli özellikleri nedeniyle